Dok se građani Leskovca bore sa rastućim cenama, niskim platama i egzistencijalnom neizvesnošću, gradska vlast je poslednjeg dana godine odlučila da iz budžeta koji pune upravo ti isti građani isplati sebi i svojim funkcionerima solidarnu pomoć u iznosu od 40.000 dinara.
Postavlja se ključno pitanje sa kime su gradonačelnik i njegovi najbliži saradnici solidarni – sa penzionerima koji biraju između lekova i hrane, sa radnicima koji jedva sastavljaju kraj s krajem ili isključivo sami sa sobom.
Solidarna pomoć po svojoj suštini predstavlja mehanizam zaštite onih koji su ugroženi, a u ovom slučaju je pretvorena u samoposlugu za političku elitu, bez jasnog i nedvosmislenog zakonskog osnova, naročito kada je reč o izabranim i imenovanim funkcionerima koji nisu u radnom odnosu kao obični zaposleni.
Ovakva praksa nije samo moralno neprihvatljiva, već predstavlja i zloupotrebu instituta solidarnosti, koji se koristi kao paravan za dodatno punjenje džepova onih koji već imaju najviše.
Građani Leskovca ne traže solidarnost vlasti prema sebi samoj, već traže odgovornost, zakonitost i poštovanje javnog interesa.
